ชีวิตคือการเดินทางและการต่อสู้  สุดแล้วแต่ละคนจะนิยามความหมายของชีวิต  ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม  การเดินทางต้องมีการเริ่มต้นที่ก้าวแรกก่อน  และจนถึงก้าวสุดท้าย  คือจุดหมายปลายทาง  ชีวิตเริ่มต้นที่เกิด  ต่อมาแก่  เจ็บ  และสุดท้ายตาย  มันเป็นกฎธรรมชาติที่สอนเราให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ง  ทุกสิ่งทุกอย่างหมุนเวียนไปตามกาลเวลา  ดังนั้นจึงต้องเรียนรู้กฎธรรมชาติ  เข้าใจมันว่า  ทุกสิ่งมีเบื้องต้น  ท่ามกลาง  และที่สุด  มันเตือนให้เราไม่ประมาทในชีวิต  ควรประกอบคุณงามความดีไว้  ก่อนที่จะสายเกินไป

จริงหรือไม่ "ความรักทำให้คนตาบอด" ซึ่งคงจะเป็นจริง เพราะเป็นความรักที่อิงอาศัยความใคร่ หรือความเสน่หา มันทำให้ใจลุ่มหลง จนไม่รู้จักถูกหรือผิด ใจสั่งมาแบบไหน ก็ทำอย่างนั้น พูดง่ายๆ คือทำตามใจสั่ง หรือตามอำเภอใจ ซึ่งเจือปนด้วยกิเลสตัณหา เรื่องชิงรักหักสวาทมีให้เห็นทั่วไป เมื่อไม่สมหวังในความรัก ผิดหวัง ชอกช้ำ ระกำใจ ก็ฆ่าตัวเองบ้าง ฆ่าคู่รักบ้าง ฆ่าคนอื่นบ้าง ใครจะนิยามความรักแบบไหน สุดแท้แต่คนจะนิยาม บางคนนิยามว่า ความรักคือการให้ บางคนอาจจะว่าความรักคือความสุข ฯลฯ ความรักบางครั้ง..ก็ทำให้คนเราเข้มแข็ง..แต่บางครั้ง..ก็ทำให้คนเราอ่อนเเอ ท้อ หมดหวัง หมดกำลังใจ

ในช่วงเดือนสิงหาคมของทุกปี ทุกคนต่างรู้ดีว่ามีวันสำคัญวันหนึ่ง นั่นคือวันเเม่เเห่งชาติ ฉะนั้นผู้เขียนจึงได้เขียนบทความพรรณนาเกี่ยวกับพระคุณของเเม่ไว้เพื่อทัศนา คำว่า “แม่” คำเดียวสั้นๆ แต่มีความหมายที่ยิ่งใหญ่ เกินจะพรรณนาคุณได้จนหมดสิ้น แม้จะมีคนพยายามเปรียบเทียบพระคุณของแม่ อย่างที่มีผู้แต่งเพลงสรรเสริญไว้ว่า “..จะเอาโลกมาแทนปากกา เอานภามาแทนกระดาษ เอาน้ำหมดมหาสมุทรแทนหมึกวาด ประกาศพระคุณไม่พอ..” แต่เพลงที่ขึ้นหิ้งอมตะชั่วนิรันดร์ คือ เพลงค่าน้ำนม ท่วงทำนองไพเราะเสนาะโสต ตราตรึงในใจตลอดมา และคงตลอดไป เนื้อเพลงว่า “แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง ที่เฝ้าหวงห่วงลูกแต่หลังเมื่อยังนอนเปล แม่เราเฝ้าโอละเห่ กล่อมลูกน้อยนอนเปลไม่ห่างหันเหไปจนไกล แต่เล็กจนโตโอ้แม่ถนอม แม่ผ่ายผอมย่อมเกิดแต่รักลูกปักดวงใจ เติบโตโอ้เล็กจนใหญ่ นี่แหละหนาอะไรมิใช่ใดหนาเพราะค่าน้ำนม ควรคิดพินิจให้ดี ค่าน้ำนมแม่นี้จะมีอะไรเหมาะสม โอ้ว่าแม่จ๋าลูกคิดถึงค่าน้ำนม เลือดในอกผสมกลั่นเป็นน้ำนมให้ลูกดื่มกิน ค่าน้ำนมควรชวนให้ลูกฝัง แต่เมื่อหลังเปรียบดังผืนฟ้าหนักกว่าแผ่นดิน บวชเรียนพากเพียรจนสิ้น หยดหนึ่งน้ำนมกินทดแทนไม่สิ้นพระคุณแม่เอย”